خانه / نقد و بررسی فیلم و سریال / The Hurt Locker (گنجه درد)

The Hurt Locker (گنجه درد)

۲۰۱۷ | درام | ۹۲ دقیقه | درجه نمایشی R

کارگردان : Kathryn Bigelow

نویسنده : Mark Boal

بازیگران : Jeremy RennerAnthony MackieBrian Geraghty 

خلاصه داستان : افسری آمریکایی به عنوان سرپرست تیم خنثی سازی بمب در عراق منصوب می شود. اما تعهد او به کار و همچنین روش های غیر معمول اش در مواجه با خطر او و هم تیمی هایش را دچار مشکلاتی می کند.

www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png

میانگین امتیاز اعضای نقد فارسی

نقد اعضای نقد فارسی درباره فیلم

میانگین نظرات

۵۵ از ۵ بر اساس ۱ دیدگاه
عالی۱۰۰%
خوب۰%
متوسط۰%
بد۰%
افتضاح!۰%

نقد اعضای نقد فارسی

فیلمی بیادماندنی درباره واقعیت جنگ

تیر ۱۷, ۱۳۹۷

فیلم رو سالها پیش دیدم. اما از هر فرصتی برای تماشای مجدد فیلم استفاده خواهم کرد. فیلم به هیچ عنوان سعی در قهرمان سازی نداره. کاراکتر ها تک بعدی نیستند و سیاهی و سفیدی در میان همه چه سرباز و چه مردم جنگ زده وجود داره.

از لحاظ تکنیکی هم هیچ کمبودی نداره و فیمبرداری و تصویر برداری بسیار عالی بود.

به شخصه عاشق صحنه ای هستن که کاراکتر نقش اصلی بعد ار تمامی مشکلات پیش خانواده خودش در آمریکا بر میگرده و برای فرزند کوچیکش تو فروشگاه میخواد وسیله ای بخره. نگاهی مینداره به قفسه ها. به اندازه یک راهرو حق انتخاب برای یک محصول داره و هر چی که بخواد رو میتونه برداره. بعد از تمام اتفاقاتی که براش افتاده بود نگاه عجیبی می کنه و همونی که جلوشه رو برمیداره میره

مهدی افشارها


به منظور درج نقد خود باید با نام کاربری خود در سایت لاگین (logged in) و یا ثبت نام کنید

خلاصه نظرمنتقدان (امتیاز متاکریتیک ۹۴ از ۱۰۰)

 

لیزا شوارزبام – انترتینمنت ویکلی (امتیاز ۱۰ از ۱۰)

نتیجه یک فیلم جنگی پرتنش، پر شده از اکشن است، یک فیلم قدرتمند، برجسته و بهینه که در آن واحد هم حس و حال نبرد را از درون منتقل می‎کند و هم از لحاظ اتفاقاتی که در دنیای بیرون رخ می‌دهد.

ریچرد کُرلِس – تایم (امتیاز ۱۰ از ۱۰)

یک فیلم تقریبا بی‌نقص در مورد انسان‌ها در جنگ، انسان‌ها در سر کارشان. از بین تصاویر سخت و اکشن خشن، این فیلم می‎گوید که حتی جهنم هم به قهرمان نیاز دارد.

دیوید دنبی – نیویورکر (امتیاز ۱۰ از ۱۰)

یک اثر کوچک کلاسی از تنش، شجاعت، و ترس، چیزی که مردم بیست سال دیگر وقتی بخواهند بفهمند در عراق چه بر سر سربازان آمریکایی آمد به آن رجوع خواهند کرد و آن را مطالعه می‌کنند. اگر سینمارو هایی وجود دارند که از مد فعلی برای خشونت فانتزی افسارگسیخته خسته شده‎اند، این فیلمی بی شیله پیله و مناسب برایشان خواهد بود.

لیام لیسی – گلاب اند میل (امتیاز ۱۰ از ۱۰)

چیزی در مورد این داستان، و این جنگ وجود دارد، که آن هنرمند مفهومی درون او (بیگلو) را بیرون می‌کشد: در مقابل شن‌های صحرا، سیم‌های مواد منفجره گویی به اعصاب وصل است، و همه چیز که اهمیت دارد بستگی به آن ماهیچه یا انگشتی دارد که روی یک دکمه است.

ویلیج وُیس (امتیاز ۱۰ از ۱۰)

یک فیلم که چنان شوک برانگیز است که لرزه به کل اندام وارد می‌کند. به مانند یک ویروس به بدن شما وارد می‎شود، مغز شما را در یک مخلوط کن می‌اندازد، و دل و روده شما را حسابی به هم گره می‎زند.

دیوید الدرستین – نیویورک مگزین (امتیاز ۹ از ۱۰)

«گنجه ددر» شاید اولین فیلم در مورد عراق باشد که توانایی راهیابی به قلب عده زیادی از تماشاگران را دارد چرا که با آن قصه‌های مرتبط با حس گناه یانکی‌ها همراه نمی‎شود. ترس آنجاست، ولی تحت نوعی شتاب.

هالیوود ریپوتر (امتیاز ۹ از ۱۰)

با داشتن سکانس‌های اکشن پرکشش و کارگردانی قدرتمند «کاترین بیگلو»، داستان یک گروه خبره خنثی بمب در بغداد یک داستان آشنا در لباسی جدید است، که مخاطب اصلی‌اش همان طیف مردان جوان است.

جیمز براردینلی – Reelviews (امتیاز ۸٫۸ از ۱۰)

این یک فیلم پرکشش و خوش ساخت است که مخاطبان را در لبه صندلی نگه می‌دارد. این فیلم ۱۳۰ دقیقه به طول می‌انجامد؛ خیلی از بینندگان سالن را ترک خواهند کرد در حالی که حس می‌کنند فیلم تمام رمق آن‌ها را گرفته است.

پیتر تراورس – رولینگ استونز (امتیاز ۸٫۸ از ۱۰)

این یک فیلم در مورد عراق است برای کسانی که فیلم‌های در مورد عراق را دوست ندارند.

درک الی – ورایتی (امتیاز ۶ از ۱۰)

فیلمنامه «بول» بخشی از همه چیز را به درون قابلمه می‎ریزند، که در نهایت دستپخت نهایی تشکیل شده از هفت سکانس اکشن است که با رفاقت‌ها و کشمکش‌های سه پروتاگونیست اصلی وقفه‌ای میان آن‌ها به وجود آمده است.

تصاویر فیلم






اریک کان – ایندی وایر (امتیاز ۸٫۸ از ۱۰)

جنگ جهنم است. این یک کلیشه است، ولی چیزی نیست که هالیوود اغلب به سراغ آن برود. البته، استثنائاتی هم وجود دارد، مثل «جوخه» (Platoon) اثر «اولیور استون» (Oliver Stone)، که هیچ ترسی از نشان دادن جنگ به عنوان همان تجارت شنیع و حیوانی که واقعا هم هست، ندارد. ولی «جوخه» و فیلم‌هایی از آن جنس بیش از آن که هیجانی باشند، درام هستند. سوال آن است که آیا امکان ساخت تنشی که مخاطب را مدام درگیر و روی صندلی میخکوب کند در یک فیلم جنگی بدون آن که اثر تبدیل به یک مراسم تجلیل از خشونت و خونریزی وجود دارد یا خیر.  «کاترین بیگلو» (Kathryn Bigelow)، همسر سابق «جیمز کمرون» (James Cameron) و کارگردان «روزهای عجیب» (Strange Days) و «نقطه شکست» (Point Break)، به این سوال یک پاسخ «بله» مصمم و قاطعانه می‎‌دهد! در هفته‌ای که در آن «تبدیل شوندگان: انتقام شکست خوردگان» (Transformers: Revenge of the Fallen) آمده تا با جلوه‌های ویژه اغراق شده‌اش مثلا مخاطبان را با «اکشن» به شدت احمقانه‌اش روی صندلی میخکوب کند، «گنجه درد» (The Hurt Locker) فیلمی است برای آن‌هایی که دنبال چیزی فراتر از این حرف‌ها هستند. این فیلم ۲۰ دقیقه از آن «تبدیل شوندگان» کوتاه‌تر است و سه برابر نسبت به آن جذابیت دارد.

«گنجه درد» شاید اولین فیلم در مورد جنگ عراق باشد که مطلقا تبلیغاتی و سیاسی نیست. فیلم اصلا اهمیتی نمی‌دهد که تاخت و تاز و اشغال این کشور درست است یا غلط یا اخلاقی است یا غیراخلاقی. تنها چیزی که اهمیت دارد آن است که آنجا نظامی‌هایی حضور دارند، آن‌ها کاری را باید انجام دهند، و مهم‌ترین چیز برای هر کسی در آنجا آن است که پس از اتمام وظیفه‌اش زنده و نسبتا سالم باشد. این یک فیلم اکشن است، ساده و خالص. آمریکایی‌ها و متحدان‌شان «آدم‌های خوب» (در صحبت عام، اینطور است) و شورشی‌ها «آدم‌های بد» هستند. فیلم اصلا از این حد عمیق‌تر نمی‌شود. نتیجه یک تجربه میخکوب کننده و تحریک کننده آدرنالین است که سکانس‌های تعلیق‌امیز مختلفی را در خود جمع کرده است. شخصیت‌هایی که تمرکز این فیلم روی آن‌هاست، تکنسین‎های عملیات خنثی کردن بمب هستند، و سعی دارند تا یک بمب را خنثی کنند در حالی که در تیررس تک تیراندازهای دشمن نیز هستند و کار آن‎ها از جمله مخاطره آمیزترین کارهاییست که در ارتش می‌توان داشت.

«گنجه درد» نام‌هایی چون «رلف فینز» (Ralph Fiennes)، «گای پیرس» (Guy Pearce)، و «دیوید مورس» (David Morse) را در میان بازیگران خود می‌بیند، ولی این بازیگران نام آشنا تنها نقش‎‌هایی کوچک را در طول فیلم بر عهده دارند. این عمدی است از آن جایی که، اگرچه این چهره‌های نام آشنا مردم را به سینما می‌کشانند، ولی می‎توانند باعث حواس پرتی مردم از موقعیت‌ها و اتفاقات فیلم هم شوند. ستاره‌های اصلی «جرمی رنر» (Jeremy Renner) در نقش «جیمز»، «آنتونی مکی» (Anthony Mackie) در نقش «سنبرن»، و «برایان گراتی» (Brian Geraghty) در نقش «اوون الدریج» هستند. آن‌ها نقش یک گروه سه نفره از متخصصین عملیات خنثی بمب در بغداد را ایفا می‌کنند. «سنبرن» و «اوون» پشتیبانی و تدارکات را فراهم می‌کنند؛ «جیمز» آن مردیست که روی بمب کار می‎کند. او پذیرای ریسک است، چیزی که «سنبرن» را آزار می‌دهد، و او تقریبا خودش را بیش از یک بار در معرض انفجار قرار می‌دهد که به خاطر ریسک پذیری بیش از حد و بالای اوست.

این یک فیلم پرکشش و خوش ساخت است که مخاطبان را در لبه صندلی نگه می‌دارد. این فیلم ۱۳۰ دقیقه به طول می‌انجامد؛ خیلی از بینندگان سالن را ترک خواهند کرد در حالی که حس می‌کنند فیلم تمام رمق آن‌ها را گرفته است. همان طور که در سکانس آغازین خود مشخص می‌کند، «گنجه درد» فراتر از اعزام شخصیت‎‌هایش به دل اتفاقات به شکلی غیرمنتظره و بدون هیاهو نیست. حداقل هفت سکانس پرتوان و پرکشش در فیلم وجود دارد، هر کدام از آن‎ها هم می‌تواند دست مایه اصلی یک فیلم سینمایی باشد. «بیگلو» از یکی به سمت دیگری می‌رود در حالی که زمان کمی را صرف توقف می‌کند. با این حال، علی رغم تمرکز روی کشش و تعلیق، شخصیت‎ها همگی به خوبی درک شده و ستینگ فیلم نیز با قدرت ساخته شده است. بیش از هر فیلم دیگری که اخیرا اکران شده، این فیلم به ما آن حس «شما آنجا در بطن قضیه هستید» را می‌دهد و ما را به دل عراقی می‌برد که به اخبارهای شبانگاهی این روزها چندان شباهتی ندارد. (فیلم در اردن تصویربرداری شده است.)

برای این مردان، اهداف تاکتیکی بی ربط است. تمام چیزی که اهمیت دارد شمارش روزها تا پایان تور خدمت است. شورشی‌ها یک دشمن هستند؛ با حضور آن‌ها، یا می‌کشی یا کشته می‌شوی. دشمن دیگر وسایل منفجره هستند، و آن‌ها حتی از دشمن قبلی هم بی‌رحم‌تر به شمار می‌رود. از یک جهت، این فیلم من را به یاد یک مینی سریال تلوزیونی قدیمی بریتانیایی، «خطر بمب‌های منفجر نشده» (Danger UXB) انداخت، از این جهت که نمایانگر جدال بین انسان و بمب بود. یک حرکت اشتباه، و دیگر راه بازگشتی وجود ندارد. در خلال جشنواره بین المللی فیلم تورنتو سال ۲۰۰۸، این فیلم توسط کمپانی «سامیت انترتینمنت» (Summit Entertainment) برای عرضه در ایالات متحده آمریکا انتخاب شد، و چیزی حدود نه ماه طول کشیده تا بالاخره پایش به سینماها باز شود. هیچ بهانه‎ای برای منتظر ماندن برای آن وجود ندارد.

 

مترجم: دانیال دهقانی


نوشته The Hurt Locker (گنجه درد) اولین بار در نقد فارسی. پدیدار شد.


لینک منبع

درباره ی admin

همچنین ببینید

سریال ارباب حلقه‌ها کلید می‌خورد

کشور نیوزلند شبیه‌ترین منطقه به “سرزمین میانه” تالکین است و “پیتر جکسون” سه‌گانه‌ی “ارباب حلقه‌ها” …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *